Saint-Geniès-de-Malgoirès, een dorp op de vlakte, is erin geslaagd zich uit te breiden ondanks de dreiging van overstromingen door de rivier de Esquielle, die er doorheen stroomt. Sinds 2009 wordt het dorp effectief beschermd door een grote dam tegen overstromingen.
Geschiedenis en erfgoed
De inwoners van Saint-Geniès-de-Malgoirès staan bekend als Médiogozins, afgeleid van "Medio goto" (midden van de Goten). Deze naam verwijst naar de kleine vlakte van de Gardonnenque, omringd door de Rouvegade in het zuiden, de Auriol in het noorden, de Gardon in het oosten en de heuvels in het westen.
Neolithische overblijfselen in de heuvels ten noordwesten van het dorp bewijzen de ouderdom van de nederzetting. Aan het einde van de ijzertijd daalden de mensen de heuvels af om zich rond de bronnen te vestigen en zo ontstond het dorp dat oorspronkelijk Tezano heette.
Landbouw is altijd de belangrijkste activiteit geweest in Saint-Geniès-de-Malgoirès en evolueerde door de eeuwen heen van de productie van granen, vee en voedingsgewassen tot moerbeibomen voor zijderupsen, olijfbomen en wijngaarden. Ambachten, vooral wollen stoffen, droegen ook bij aan de welvaart van het dorp.
Saint-Geniès, dat wordt begrensd door de Régordane en doorkruist door de zoutroute, is een marktstad. Vanaf de 16e eeuw was het overwegend protestants, maar het leed onder de gevolgen van het koninklijke religieuze beleid en de botsingen tijdens de Camisard-oorlog.
Erfgoed
Het erfgoed van Saint-Geniès-de-Malgoirès getuigt van een rijk verleden. Een huis uit de 16e eeuw, ooit eigendom van de katholieke familie Maigron, heeft architecturale kenmerken die teruggaan tot 1561. De Porte Cavalier, verbonden met de post-Michelade vestingwerken, markeert een keerpunt in de geschiedenis van het dorp met de vernietiging van de wallen in de 17e eeuw. De protestantse eredienst, die in het begin van de 19e eeuw binnen de katholieke kerk werd beoefend, leidde tot de bouw van een tempel in 1835.
Het voormalige gemeentehuis, dat in 1915 een militair hospitaal werd, en de basisschool, ingewijd in 1881, zijn belangrijke kenmerken van het dorp. Een Romeinse grafsteen, ontdekt in 1862, herinnert aan het oude erfgoed van het dorp. Het middeleeuwse dorp is georganiseerd rond de Romaanse kerk, met bogen en waterspuwers die zichtbaar zijn in de rue des Arceaux, aan de rand van de oude middeleeuwse omheining.
Het protestantse verleden van het dorp wordt ook gemarkeerd door de bouw en verwoesting van een tempel na de herroeping van het Edict van Nantes in 1685. Het Maison Guizot, dat toebehoorde aan een protestantse familie, en de Place de la Tournelle, een commercieel centrum in de 20e eeuw, dragen bij aan dit erfgoed. Tot slot getuigen kenmerken zoals de Pont Vieux (Oude Brug), verbouwd in de 19e eeuw, en lokale legendes rond de molen van het dagelijkse leven door de eeuwen heen.
De omliggende garrigue is bezaaid met talrijke capitelles, sommige gerestaureerd en andere in restauratie. Het dorp heeft ook een aantal wind- en watermolens, die ook gerestaureerd worden.
